Dauðadá er það ástand þegar lífsmarkið er orðið svo veikt að það verður ekki auðveldlega greint. Slíkt ástand getur t.d. skapast af eituráhrifum, mikilli kælingu eða þegar fólk verður fyrir öflugum rafstraumi.
Með þeirri tækni sem læknar nútímans hafa í þjónustu sinni er reyndar ekki erfitt að ganga úr skugga hvort viðkomandi er lífs eða liðinn, en fyrr á öldum óttuðust margir mest af öllu að verða grafnir lifandi. Um tíma var ýmis konar búnaði komið fyrir í líkkistum til að fólk gæti gert vart við sig ef það vaknaði af dáinu, t.d. var snúra bundin um fingur og tengd bjöllu ofan á leiðinu. Sumir settu það í erfðaskrá sína að líkið skyldi látið bíða þar til rotnunarþef mætti greina af því áður en það yrði jarðsett.