Jarðskorpan er ysta lagið af mörgum sem hnötturinn er samsettur úr og hún er afar misjafnlega þykk. Undir heimshöfunum er hún allt niður í 7 km þykk en á þurrlendi er þykkt hennar á bilinu 10 - 70 km og meðalþykktin er um 40 km.
Skýringin liggur í því hvernig jarðskorpan verður til. Á hafsbotni myndast stöðugt ný jarðskorpa í þeim neðansjávarhryggjum sem liggja um miðja vegu milli meginlanda. Hér streymir upp fljótandi hraun á flekamótum og mynda nýja jarðskorpu, sem jafnframt er nýr hafsbotn. Héðan þrýstist jarðaskorpan til hliðanna og í átt að meginlöndunum. Af þessu leiðir að jarðskorpan undir meginlöndunum verður sífellt þykkari.
Jafnframt þessu verða mikil jarðlagaátök þegar skorpuflekar þrýstast saman og ganga á misvíxl þannig að annar gengur undir hinn. Meginlandsflekinn er þá í mörgum tilvikum gerður úr gömlum fjallgörðum sem myndast hafa við strendur meginlandanna. Þegar jarðskorpuflekar á hafsbotni þrýstast inn undir þessa fjallgarða hitna þeir gríðarlega og bráðna oft og breytast á ný í bráðna hraunkviku. Af þessum sökum er víða að finna eldfjöll á þessum svæðum. Þetta gildir t.d. um Andesfjöll en þar, ásamt Himalajasvæðinu er jarðskorpan þykkust, sums staðar meira en 60 km.