Í öflugum jarðskjálfta geta myndast sprungur allt að 1.100 km langar og 100 km á dýpt. Svo kröftugir jarðskjálftar eru þó sjaldgæfir og fæstir skjálftar ná að mynda sprungur í yfirborðið.
Utan um hnöttinn liggur hörð steinskel, jarðskorpan, sem skiptist í svonefnda jarðskorpufleka og það er einkum á mótum þessara fleka sem jarðaskjálftar verða. Þar sem flekarnir þrýstast saman eða dragast sundur, myndast spenna sem eykst sífellt þar til skyndilega losnar um hana og þá verða jarðskjálftar. Stundum koma stakir skjálftar, en hitt er þó miklu algengara að þeir komi margir í röð og þá dregur smám saman úr styrknum.
Á grundvelli þekkingarinnar á legu jarðskorpuflekanna er nú unnt að draga upp á hnattkort belti þar sem nær allra hinna stærstu jarðskjálfta er von. Þetta belti er 500 – 800 km breið og teygir sig meira en 60 þúsund km leið umhverfis Kyrrahaf og þaðan frá Suðaustur-Asíu Til Miðjarðarhafs og Suður-Evrópu.
Reyndar eru náttúruöflin ekki ein um að valda jarðskjálftum. Mannanna verk hafa líka beinlínis átt hér sök, svo sem sprengingar, stíflugerðir og svo vökvadæling undir þrýstingi niður á mikið dýpi.