Allt frá því um miðjan áttunda áratuginn hafa menn hjá bandarísku geimferðastofnuninni NASA, átt í höggi við þann orðróm að mönnuðu Apollo-ferðirnar til tunglsins hefðu bara verið gabb og allar kvikmyndir og ljósmyndir hefðu í rauninni verið teknar í leynilegu myndveri í Nevada-eyðimörkinni. Helsti talsmaður þessarar kenningar er enski ljósmyndarinn David Percey. Mikilvægustu röksemdir sínar byggir hann á samspili ljóss og skugga á myndunum, t.d. því að geimfararnir skuli sjást þar sem þeir standa í skugga tunglfarsins, þótt sólin sé þarna eini ljósgjafinn. Slíkar kenningar eru þó ekki annað en getgátur. Ljós endurvarpast t.d. auðveldlega af ljósleitu yfirborð tunglsins. Auk þess getur skin jarðar verið fimmtugfalt að styrk á tunglinu miðað við tunglskin á jörðinni. Og þar sem yfirborðið er jafn óslétt og á tunglinu, þarf ekki að vera neitt óeðlilegt við það að skuggar falli í fleiri átt en eina.
Fyrir utan þetta allt eru svo til handbær sönnunargögn. Mælitæki hafa verið skilin eftir á tunglinu frá og með ferð Apollos 12. Auk þess hafa svo verið flutt mörg hundruð kg af sýnum frá tunglinu til jarðar. Svo víðtækt hefði svindl af þessu tagi líka þurft að vera að það má nánast kalla hlægilegt að draga mannaðar ferðir til tunglsins í efa.