Bogar eru stórar fellingar af lýsandi böndum, sem fylgja orkuliínum segulsviðsins. Bogar liggja oft þvert yfir himininn og yfirleitt er ekki hægt að sjá samsetningu bandanna í þeim.

Norðurljósin, eins og við þekkjum þau, er einnig að finna á suðurhveli jarðar en þar kallast þau raunar suðurljós. Latneska heitið er aurora, en það var einmitt nafn rómversku dagrenningargyðjunnar, og myndir af henni minna mikið á litadýrðina sem við þekkjum af norðurljósunum. Norðurljósin myndast í kringum segulpólana þegar hlaðnar agnir frá sólu rekast á lofthjúp Jarðar.

Norðurljós sjást aðallega á kraga kringum segulpólana, á milli 60. og 70. breiddargráðu, og suðurljósin sjást svo á sambærilegum breiddargráðum suðurs. Breytingar í sólvindinum valda því hins vegar að kragarnir geta stækkað eða minnkað og sjást þá ljósin á mismunandi breiddargráðum. Sem dæmi um þess konar breytingar má nefna að sólin sendir stöku sinnum frá sér gífurlegt magn af efni út í geiminn, svokallaða sólstróka. Þegar þeir ná til jarðarinnar geta norður- og suðurljósakragarnir náð mjög langt í átt að miðbaug og dæmi eru um að orðið hafi vart við ljósaganginn á sjálfum miðbaugnum.

Yfirborð sólarinnar sendir í sífellu frá sér svokallaðan sólvind, en um er að ræða straum hlaðinna agna, aðallega róteinda og rafeinda. Segulsvið jarðar hrindir flestum þessum ögnum frá svo að þær streyma umhverfis hana eins og vatn um kjöl. Undantekning frá þessu er kringum segulpólana en það eru pólarnir sem segulnál vísar á, annar á norðurhveli og hinn á suðurhveli jarðar, gagnstætt við hinn. Á svæðum kringum þessa póla sleppur lítill hluti þessara agna inn í segulsvið jarðar. Svæðið þar sem flestar agnirnar sleppa inn myndar kraga utan um segulpólana.

Hlöðnu eindirnar sem fara inn í segulsvið jarðar hreyfast á miklum hraða eftir gormlaga brautum kringum segulsviðslínurnar milli segulskautanna. Rafeindir og róteindir streyma þannig í átt að segulpólunum og þegar nær dregur pólunum rekast eindirnar á lofthjúpinn, oftast í 100 til 250 km hæð. Orkan í rafeindunum og róteindunum örvar sameindir og frumeindir í lofthjúpnum en þær senda aftur á móti frá sér orkuna sem sýnilegt ljós sem við köllum norðurljós eða suðurljós, eftir því við hvorn pólinn þau sjást. Litirnir sem við sjáum oftast eru grænn og rauð-fjólublár, en þeir stafa frá örvuðu súrefni annars vegar og örvuðu köfnunarefni eða nitri hins vegar.

Norður- og suðurljós er ekki eingöngu að finna á Jörðinni. Allar plánetur með lofthjúp bregðast við eindum sólvinda með litabreytingum en hins vegar þarf segulsvið til að fá fram álíka litbrigði og við sjáum á Jörðu. Satúrnus og Júpíter hafa segulsvið sem liggja samsíða snúningsöxli þeirra og fyrir vikið myndast þar ljóshringir kringum norður- og suðurskautin. Þegar segulsviðin eru ekki samsíða öxli plánetnanna, eins og þekkist t.d. á Úranus og Neptúnus, verða ljósin óreglulegri að sjá.

Reyk frá skipum er ekki hleypt beint í sjóinn, því mótþrýstingurinn myndi hækka verulega fyrir vikið.

Ástæður þess að reyk skipa er hleypt út í andrúmsloftið en ekki í sjóinn eru margar. Í fyrsta lagi eykst þrýstingurinn mjög hratt í vatni, eða um u.þ.b. 10 hundraðshluta af loftþrýstingi fyrir hvern metra undir yfirborði sjávar. Þetta gerir það að verkum að beita þyrfti þrýstingi til að hleypa reyknum út í sjóinn og afkastageta vélarinnar myndi að sama skapi minnka. Í öðru lagi hefur reykurinn að geyma brennistein, þungmálma og agnir sem valda myndu mengun í sjónum. Með því að leiða reykinn út í loftið þynnist mengunin miklu hraðar út en raunin yrði í sjónum.

Í farþegaskipum skiptir miklu máli að notast við háa reykháfa til að reyknum slái ekki niður á farþegana um borð. Fyrir vikið eru það útreikningar á iðustreymi sem ráða hæð reykháfa í þessum skipum.

Hár víðs vegar um líkamann verða mislöng, því hársekkirnir bregðast með ólíkum hætti við hormónum.

Maðurinn er með á að giska fimm milljónir hára á líkamanum, sem skiptast þannig að um 100.000 vaxa í hársverðinum en afganginn er að finna víðs vegar um líkamann, að undanskildum lófum og iljum.

Hvert einasta hár myndast í sínum eigin hársekk, sem stjórnast af boðefnum líkamans um að láta hárið vaxa, stöðva vöxtinn og leggjast í dvala ellegar að sleppa taki á hárinu með þeim afleiðingum að það dettur af. Lengd háranna ræðst svo af lengd vaxtarskeiðsins en slíkt skeið getur staðið yfir í nokkur ár þegar höfuðhár eiga í hlut en á hinn bóginn vaxa augabrúnir aðeins í örfáa mánuði í senn. Vaxtarhraði hársekkjanna stjórnast af ýmsum hormónum en hársekkirnir bregðast ekki eins við þeim og því vaxa hár með ólíkum hætti á hinum ýmsu stöðum líkamans. Kynhormónar karla hafa til dæmis aðeins takmörkuð áhrif á vöxt hára í hársverðinum en meiri áhrif á vöxt augabrúna og skeggs. Kynhormón kvenna takmarka vöxt í andliti og sjá jafnframt til þess að halda hársekkjum í hársverðinum á sínum stað meðan á vaxtarskeiði þar stendur til þess að hárin þar vaxi í mörg ár í senn.

Hjörtu hafa hugsanlega fengið lögun sína af plöntunni Silphium, sem sýnd er á gamalli mynd.

Enginn veit fyrir víst hvaðan hjartalögunin, sem notuð er í tengslum við ást og rómantík, er fengin. Stílfærða og táknræna hjartað líkist líffærinu hjarta aðeins að mjög óverulegu leyti. Bogana tvo, sem eru svo mjög einkennandi efst á rómantísku hjörtunum, er sem dæmi ekki að finna í hjartanu sem slær í líkömum vorum en hins vegar minna þeir allmikið á kvenlegan vöxt. Hjartalögunin er að sama skapi talsvert lík egypsku myndletri yfir hjarta. Í Egyptalandi til forna varð hjartað svo mikilvægur hluti af líkama og sál að það var eina líffærið sem skilið var eftir í líkamanum þegar líksmurning fór fram. Hjartað skyldi nefnilega vega á móti fjöður, áður en sá látni fékk inngöngu í himnaríki.

Til er önnur forn lögun sem minnir talsvert á táknræna hjartað en um er að ræða fræ lækningajurtarinnar Silphium, en það er útdauð planta af fennikkuætt, sem óx í Kyrene, sem var strandhérað í landinu sem nú heitir Líbýa. Þessi planta var mikilvæg útflutningsvara fyrir Kyrene og á peningamyntum þar var mynd af blóminu öðrum megin og fræinu hinum megin. Lögun fræsins minnti óneitanlega mikið á hið táknræna hjarta. Silphium var bæði notað sem grænmeti og kryddjurt og samkvæmt heimildum gríska landfræðingsins Strabó var plantan einnig notuð í lækningaskyni. Rómverski sagnfræðingurinn Pliníus hinn eldri kvað plöntuna hafa verið notaða m.a. til að koma í veg fyrir þungun. Það er þetta hlutverk plöntunnar sem sagnfræðingar telja að tengi plöntuna við rómantíska ást.

Fuglarnir fljúga oddaflug m.a. til að spara orkuna.

Oddaflug dregur umtalsvert úr loftmótstöðu og þar af leiðandi eyða fuglarnir minni orku og komast þess vegna lengra án þess að þreytast. Þegar loftið yfirgefur vængi fuglanna myndast nefnilega uppstreymi loftsins fyrir aftan hvern fugl og því reynist flugið honum auðveldara. Hver fugl flýgur fyrir vikið eilítið hærra en sá fyrir framan og þeim mun aftar sem fuglarnir eru í oddaflugi, því auðveldara reynist þeim flugið. Fugl sem dettur út úr oddaflugsuppröðuninni skynjar samstundis meiri mótvind og flýtir sér fyrr vikið aftur á sinn stað í röðinni. Farfuglar sem fljúga langar vegalengdir temja sér mjög oft oddaflug og meira að segja ungir fuglar sem aldrei hafa flogið langar vegalengdir fyrr átta sig strax á kostunum.

Besti kosturinn væri þó að fljúga inni í sjálfri miðjunni en fugl sem væri staðsettur þar myndi hins vegar ekkert leggja af mörkum fyrir hópinn og því samþykkja fuglarnir ekki að neinn þeirra fljúgi þar. Þá má einnig geta þess að fuglarnir gefa frá sér hávært garg og blístur og sennilegt þykir að öftustu fuglarnir séu að hvetja þá fremstu áfram og að skamma þá sem svindla. Önnur ástæða þess að fuglar fljúga oddaflug er sú að þannig reynist auðvelt að hafa hemil á öllum fuglunum. Staðsetning hvers fugls segir nefnilega til um samfélagslega stöðu hans en þeir sterkustu fljúga fremstir.

Erfitt reynist að mæla orkunotkun fljúgandi fugla og að bera saman ólíkar aðferðir flugs. Á árinu 2001 mældu franskir vísindamenn þó hjartslátt pelíkana, sem þjálfaðir höfðu verið í að fljúga fyrir aftan bát og flugvél. Mælingarnar leiddu í ljós að fuglar sem fljúga oddaflug eyða 14 hundraðshlutum minni orku en ella, sökum þess að þeir komust af með að blaka vængjunum sjaldnar og gátu látið sig svífa hluta leiðarinnar.

Áin Jórdan rennur í Dauðahafið með þeim afleiðingum að saltmagn þess eykst stöðugt. Hátt salthlutfallið gerir það að verkum að eðlismassi vatnsins í Dauðahafinu er mjög hár og fyrir vikið er langtum auðveldara að fljóta í því en t.d. í venjulegum sjó.

Saltið í Dauðahafinu berst með ánni Jórdan sem rennur út í hafið. Þó svo að vatnið í ánni sé ferskvatn felur það engu að síður í sér örlítið af salti. Þar sem Dauðahafið hefur ekkert frárennsli en glatar einungis vatni úr sér gegnum uppgufun, safnast saltið smátt og smátt fyrir. Það vatn sem gufar upp er nánast hreint vatn og skilur saltið eftir sig í hafinu.

Ástæða þess að salt er að finna í ánni Jórdan er að finna í veðrun. Veðrun er efnafræðilegt ferli sem brýtur niður steina og framleiðir uppleyst efni í formi jóna, svo sem Na+ (natríum) og Cl- (klór), sem saman mynda matarsalt. Efnaferlið sem gerir Dauðahafið salt er það sama og sem gætt hefur heimshöfin seltu í þá 4,5 milljarða ára sem liðnir eru frá því að Jörðin varð til. Úr þeim er heldur ekkert frárennsli en sökum smæðar Dauðahafsins, auk hlýs og þurrs loftslagsins, gengur ferlið miklu hraðar fyrir sig þar. Selta Dauðahafsins er um 33,7 af hundraði en selta úthafanna er að meðaltali einungis 3,9 prósent.

Þar sem ekkert frárennsli er úr Dauðahafinu skyldi ætla að hafið flæddi að lokum yfir bakka sína en það gerist hins vegar ekki sökum þess að loftslagið í Jórdandalnum er svo þurrt og hlýtt að yfirleitt gufar upp sama magn vatns og streymir í hafið. Þetta ferli sem leiðir til þess að sífellt safnast fyrir meira af salti kallast uppgufun. Þegar hlutfall saltsins hefur náð tilteknu gildi kemst vatnið á það stig að það getur ekki tekið við meira salti og vatnið verður mettað. Ef uppgufunin heldur samt sem áður áfram, umfram þetta stig, byrja að myndast saltútfellingar. Ef allt vatnið hverfur fæst „uppskera“ í formi saltkristalla. Ef um er að ræða hreint natríumklóríð, matarsalt, er hægt að nota það í matvælaiðnaði en að öðrum kosti í kemískum iðnaði.

Geigvænlegar tennur rándýrsins voru skilvirk vopn við að ráða niðurlögum bráðar - hér er það minni skíðishvalur.

Eitt stærsta rándýr í sögu heims er nú fundið í Perú. Risavaxinn hvalur með ógnvænlegar tennur. Fræðimenn hafa nefnt risann Leviathan melvillei til heiðurs rithöfundinum Hermann Melville sem árið 1951 skrifaði hina heimsfrægu sögu „Moby Dick“ um eltingarleikinn við hinn skelfilega hvíta búrhval.

Beinagrindin er 12 – 13 milljón ára gömul og Oliver Lambert við Institut Royal des Senses Naturelles de Belgique í Brussell, Belgíu, segir drápshval þennan hafi barist við 15 m langan hákarl, Megalodon, um yfirráð í heimshöfunum. Feiknarlegir kjálkar fornhvalsins voru alsettir allt að 36 sm löngum tönnum og því var Leviathan melvillei með eitthvert ógnvænlegasta gin sögunnar. Með því gat hann skjótt flensað stærðarinnar bráð í smá stykki.

Vísindamenn þekkja þegar til slíkra tanna úr öðrum fundum en þetta er í fyrsta sinn sem þeir finna höfuðkúpu og geta séð hvaðan tennurnar eru komnar. Enn skortir að finna hryggjarsúluna en þeir áætla að hvalurinn hafi verið um 17 m langur rétt eins og stærsti núlifandi tannhvalurinn – búrhvalurinn. En meðan búrhvalurinn er einungis tenntur í neðri kjálkanum og sýgur risasmokkfiska upp í sig fremur en að rífa þá í sundur, hafði fornhvalurinn tennur í bæði efri og neðri kjálka. Slitmerki á tönnunum sýna að fornhvalurinn hefur bitið og tuggið eins og háhyrningarnir gera. Til þess að fullnægja orkuþörf sinni hefur fornhvalurinn vafalítið ráðist til atlögu gegn öðrum stórum dýrum sjávar eins og t.d. skíðishvölum.

Kuji-baunin sem hér hefur vaxið yfir annan gróður eykur ózonmengun í loftinu.

Yfirleitt tengir maður gróskumiklar plöntur við hreint og ferskt loft en nú hefur komið í ljós að tiltekin gerð illgresis mengar loftið. Þetta er kuji-baunin, sem dreifist eins og plága um Suðurríki BNA þar sem hún vex yfir tré og runna.

Plantan tekur köfnunarefni úr loftinu og gefur frá sér mikið magn köfnunarildis sem er forstig ózons. Meðan ózon er gagnlegt hátt uppi í veðrahvolfinu, þar sem það myndar verndandi síu gegn útfjólubláum geislum sólar, er það eitrað í neðri lögum lofthjúpsins því lofttegundin getur skaðað lungnavefi og m.a. leitt til astma. Vísindamenn hafa sýnt að plantan getur fjölgað dögum þar sem ósonmagnið eykst um allt að 35%. Margt bendir til að kuji-baunin njóti góðs af gróðurhúsaáhrifum og muni breiðast enn frekar út. Afleiðingar hnattrænnar hlýnunar geta því orðið verri en óttast er, þar sem þær munu óbeint leiða til aukinnar ózonmengunar í lofti.

Þýskir fornleifafræðingar hafa grafið upp vel varðveitt vígasverð nærri Koplenz. Hér er á ferðinni um 1.300 ára gamalt höggsverð – stutt og eineggjað sverð sem var algengt á þeim tímum. Yfirleitt rotnar allt lífrænt efni eftir skamma stund í jörðinni, en svörðurinn sem sverðið lá í hefur verið svo súrefnissnauður að tréhjöltu sverðsins hafa varðveist. Hið sama á við um hluta af skreyttu leðurslíðri sverðsins.

Pokarnir geta hver og einn fjarlægt bakteríur og eiturefni úr einum lítra af menguðu drykkjarvatni.

Mengað drykkjarvatn er mikið vandamál víðsvegar um heiminn en því kann „tepoki“ þróaður við Stellenbosch University í Suður-Afríku að ráða bug á. Innihald pokans getur nefnilega fjarlægt bæði eiturefni, bakteríur og óhreinindi úr vatni með því að setja bara pokann ofan í drykkjarflösku eða vatnsglas.

Innri hliðin á hreinsipokanum er þakin þunnri filmu af bakteríudrepandi efni sem er ofið inn í örsmáar nanótrefjar en þær eru aðeins 1/100 af þykkt mannshárs. Inni í pokanum eru virk viðarkol sem draga til sín fjölmörg eiturefni og fjarlægja þau úr vatninu. Samkvæmt líffræðingnum Eugene Cloete getur einn stakur poki að jafnaði hreinsað einn lítra af menguðu vatni þannig að það sé algerlega drykkjarhæft. Með ódýrum og þekktum efnum má lækka framleiðslukostnað pokans niður í fáeinar krónur.